تکســــــوار جــاده بــــی انتهــــــای عشــــــق

 

از كوچه ي تنهايي خويش ميگذشتم .تنها و بي پناه در اين كوچه سرگردان بودم

 

تا به بن بست ياس ونا اميدي رسيدم.

 

دست به ديوار شكسته دل خويش نهــاده بر مـزار آرزوهــايي كـــه مرده

 

 بــودنـد گريستـــم.

 

در آن حال صداي كسي را شنيدم كه ميــگفت: ((مقــاوم بــاش وچـــون

 

كـــوه استــواربمـــان))

 

 بــه او گفتـــم : نمي تـوانــم نمي توانـــم اشكهايـــم ســـرازير شد،

 

 صدايش را شنيـدم كه بــاز ميگفت : در ايــن كـــوچه بــه دنبــال چــه

 

مي گـردي ؟ بــه او گفتــم : نميــدانــم واو گفت : امــا من ميــدانم كــه

 

بــه دنبال چــه آمــدي ؟! بـه دنبال غــرور خـرد شـده ات ،بـه دنبـــال

 

دلشكستــه ات وبـه دنبــال احسـاس پـاك ،گـم شـده ات ومـن مبهـــوت

 

بـه اطـراف نگــريستـم ، بــه او گفتـم :

 

تـو كيستي ؟ چگونـه از حـال مـن بـا خبـري ، تــرسـي مـرمـوز ســراسـر

 

وجــودم را فـــــراگــــرفت ،

 

وجـود كسي را حس ميــكردم ولي او را نميديدم ، تنهــا صدايي كـه بـه گوش

 

مي رسيد تك ضربه هاي ساعت كهنه ي ديواري بود كه گذر عمر را نشان ميداد

 

لحظه اي سپري شد وبـاز صـداي آن موجود ناشناخته را شنيدم كه ميگفت :

 

((مـرا نميشناسي ؟چون مدت هاست از من غـافـل مـانـدي ، مني كــه هميشه

 

همراهت هستم ، مني كه از جان به تو نزديكترم وتو وقتي كه هيچ تكيه گاهي

 

بـــرايت نـمي مــانــد بــه ســراغــم مــي آيـــي))

 

احساس غريبي داشتم ، حس ميـكـردم گــم شــده ام را يـافته ، گـم شده اي

 

كـه سـالهـاست از او دور افتـاده ام وامشب در تنهـايـي خـويش ودر اعمــاق

 

دل خويش اورا يـافته ام وعـاشقانـه ميگويـم دوستتـــــــــــان دارم

 

 

 

 

 

                  در لابه لاي خاطرات گم شده ام

                                       بــه دنبــال چيزي ميگــردم

                                                           آنقدر آنهــا را مــرور كرده ام

                كــــه رنــــگ تمــــامشــــان

                                     از رو رفتــــــه اســــت!

                                                         وتمــــام شعــرهــايــــم

              معني عشق را از يــاد برده است

                                   آخــرين صفحــه را ميگشايــم

                                                        بــــا ايــن اميــد كه بيابــم

                                 گــمشــده خــود را ....

                آري...

                 همـــان است:

                                او ... 

                                كــه رنــگ تمـــام خــاطراتــم را

                از بــــوي بهشت

                               عطــــر آگيــن كــــرده است

                                                   و همــــــان اســــت

                                                                       او...

 

                               

 

 

يـادتـو مرا از روشنايي سرشار ميكند وتاريكي هاي دلم را به روشنايي صبح 

 

پيـوند ميـزنـد چـرا در آينـه تو تصوير من پيدا نيست ؟ حـالا كـه در قـايقي

 

شكسته نشسته ام ودر درياي پر تلاطم سرنوشت اسيرم بايد پارو بزنم تا جزيره

 

متروك محبت را دوباره بيابم ودر آنجا سكني گزينم .

 

 

+نوشته شده در سه‌شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸٦ساعت٢:٠۱ ‎ق.ظتوسط شراره | نظرات ()